Ο μοναδικός Τζον Κολτρέιν

Ο Τζον Γουίλιαμ Κολτρέιν (23 Σεπτεμβρίου 1926, Χάμλετ, Βόρεια Καρολίνα - 17 Ιουλίου 1967, Νέα Υόρκη) ήταν διάσημος αμερικανός σαξοφωνίστας και συνθέτης της τζαζ. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους μουσικούς του 20ου αιώνα, η τέχνη του οποίου ξεπερνά τα όρια της τζαζ. Μαζί με τους Κόλμαν Χόκινς, Λέστερ Γιάνγκ και Σόνι Ρόλινς αποτελούν την «αγία τετράδα» στο τενόρο σαξόφωνο.

Το παίξιμό του αρχικά χαρακτηρίστηκε νεοτερικό, και σταδιακά ξέφυγε από τα όρια του συματικού αυτοσχεδιασμού, διχάζοντας τους κριτικούς και αποκομίζοντας χαρακτηρισμούς όπως «αντι-τζαζ», ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της δημιουργίας και της ζωής του ξεπέρασε τα όρια και πορεύτηκε σε μια σχεδόν μοναχική πορεία θρησκευτικής έκστασης. 

Ο Τζον Κολτρέιν γεννήθηκε σε μια εποχή έντονων φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική και ήταν γιος ενός ράφτη με μουσικές ανησυχίες και μιας νοικοκυράς. Στο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε, ήταν διάχυτη η κυριαρχία δύο στοιχείων: της μουσικής, και της θρησκευτικότητας.

Η παράσταση «Αναφορά στον Γκρέκο» του Ν. Καζαντζάκη παρουσιάζεται στις Βρυξέλες

Τη θεατρική παράσταση «Αναφορά στον Γκρέκο» του Νίκου Καζαντζάκη θα παρουσιάσει τη φετινή καλοκαιρινή περίοδο το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης.

Η παράσταση θα παρουσιαστεί στις Βρυξέλες, με πρόσκληση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 4 Ιουνίου. Η  πρεμιέρα στην Ελλάδα θα πραγματοποιηθεί στο Ηράκλειο, την Τετάρτη 1 Ιουλίου στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη και οι  παραστάσεις θα ολοκληρωθούν στη Γαύδο.

«Αλάκερη η ψυχή μου μια κραυγή κι όλο μου το έργο το σχόλιο στην κραυγή αυτή.  Φωνάζω τη μνήμη να θυμηθεί, περμαζώνω από τον αέρα τη ζωή μου, στέκουμαι σαν στρατιώτης και κάνω την αναφορά μου στον Γκρέκο, γιατί αυτός είναι ζυμωμένος από το ίδιο κρητικό χώμα με μένα και καλύτερα απ’ όλους τους αγωνιστές που ζουν ή που έχουν ζήσει μπορεί να με νιώσει». 
Ν. Καζαντζάκης

Ο βασιλιάς του Σουρεαλισμού Σαλβαντόρ Νταλί

O Σαλβαντόρ Νταλί, όταν δεν δημιουργούσε τα αριστουργήματά του, περνούσε τον χρόνο του προκαλώντας την κοινή γνώμη, που τόσο λάτρεψε να παρακολουθεί τις μεγαλόστομες δηλώσεις και τις εκκεντρικές του εμφανίσεις. Αντιφατικός, μεγαλομανής, μεγαλοφυής ή τρελός, το όνομά του έγινε συνώνυμο του σουρεαλισμού. Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου του 1904 και πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1989.

Φαντασμαγορικός ζωγράφος και ενίοτε συγγραφέας, γλύπτης και πειραματιζόμενος κινηματογραφιστής, ο Salvador Dali (1904-1989) ήταν ο μεγαλύτερος σουρεαλιστής καλλιτέχνης. Χρησιμοποιούσε ονειρικές φανταστικές εικόνες για να δημιουργήσει αξέχαστα, σε μας, «τοπία» του εσωτερικού του κόσμου.

Ήταν μόλις 14 ετών όταν τα πρώτα του έργα παρουσιάστηκαν για σε δημόσια έκθεση του δημοτικού θεάτρου στο Φιγέρας, τη γενέτειρά του.

Σαν σήμερα 26 Μαρτίου το 1827, έφυγε από τη ζωή ο Ludwig van Beethoven

Σαν σήμερα 26 Μαρτίου το 1827, έφυγε από τη ζωή, ο Ludwig van Beethoven, μία από τις κορυφαίες μορφές της κλασικής μουσικής και συγκαταλέγεται σήμερα ανάμεσα στους ευρύτερα αποδεκτούς συνθέτες όλων των μουσικών περιόδων και είναι τους πλέον γνωστούς όλων των εποχών.

Ο Ludwig van Beethoven γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου του 1770 στη γερμανική πόλη της Βόνης. Ο γιος του φλαμανδικής καταγωγής Johann Beethoven και της Magdalena Keverich έδειξε από μικρός αξιοθαύμαστη κλίση στη μουσική. 

Ο πατέρας του, τενόρος της βασιλικής αυλής με πρόβλημα αλκοολισμού, παθιασμένος με την περίπτωση του Wolfgang Amadeus Mozart επιθυμούσε να μετατρέψει και τον γιο του σε ένα παιδί θαύμα. Έλαβε εξαιρετική μουσική μόρφωση για την εποχή του, μελετώντας έργα των Johann Sebastian Bach, Carlos Felipe Emmanuel Bach και Muzio Clementi.

Active Member: Το δημοφιλές συγκρότημα «ρίχνει» τίτλους τέλους

Είκοσι τρία χρόνια μετά τη δημιουργία του, το δημοφιλές ελληνικό hip-hop/low bap συγκρότημα των Active Member ανακοίνωσε το τέλος του.

Ο B. D. Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης) με ανάρτησή του στην επίσημη σελίδα των Active Member στο Facebook έβαλε  τελεία στη μακρά πορεία της μπάντας - ορόσημο.

Η ανακοίνωση

"Το τέλος είναι η μαγεία. Πάντα ήλπιζα ότι αυτή η στιγμή θα μας έβρισκε στα καλύτερά μας κι ευτυχώς έτσι κι έγινε. Ο «φύλακας άγγελος» που έχουμε τραγουδήσει τόσες φορές μαζί σας, μας είχε στο νου του ακόμα μια φορά. Σήμερα λοιπόν έφτασε η στιγμή να σας ανακοινώσουμε ότι το μεγαλύτερο κεφάλαιο στη ζωή μας, οι Active Member, έφτασε κοντά στο τέλος του.

Αύγουστος Ροντέν: ο πατέρας της μοντέρνας γλυπτικής

Τα έργα του βασίζονται στην απόλυτα λεπτομερειακή αναπαράσταση σχημάτων και μορφών, καθιστώντας τον έναν από τους κορυφαίους καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα. Ο λόγος για τον Αύγουστο Ροντέν, ο οποίος γεννήθηκε τον Νοεμβρίου 1840 στο Παρίσι.

Ο Αύγουστος Ρενέ Ροντέν, γόνος οικογένειας εργατών, ξεκίνησε να ζωγραφίζει και να σχεδιάζει σε ηλικία 14 ετών. Σπούδασε υπό την καθοδήγηση του ζωγράφου, Οράτιου Λεκόκ ντε Μπουαμποντράν, ο οποίος έδινε έμφαση στη ζωγραφική από μνήμης αλλά και στην ερμηνεία των εικόνων βάσει ενός προσωπικού στιλ. 

Αυτές οι δεξιότητες θα αποδεικνύονταν αργότερα πολύτιμες για το μοναδικό στιλ γλυπτικής και ανδριαντοποιίας του Ροντέν. Στα πρώτα στάδια της καριέρας του, ο νεαρός Αύγουστος ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου δέχθηκε σημαντικές επιρροές από τα έργα του Μικελάντζελο, με τις αισθαντικές απεικονίσεις των σωμάτων.

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος: 400 χρόνια από τον θάνατό του

Με την παρουσία του πρέσβη της Ισπανίας κ. Alfonso Lucini Mateo και του πληρεξούσιου υπουργού της ισπανικής πρεσβείας κ. Javier Triana Jiménez, ο τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών οργανώνει το απόγευμα της 24ης Νοεμβρίου στο κεντρικό κτήριο εκδήλωση, με την αφορμή των 400 χρόνων από τον θάνατο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (1541-1614).

Ο μεγάλος ζωγράφος ξεκίνησε από την Κρήτη, πέρασε κάποιο διάστημα στην Ιταλία (Βενετία και Ρώμη) και κατέληξε στο Τολέδο της Ισπανίας, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και έγινε γνωστός ως El Greco (ο Έλληνας), δημιουργώντας από κάθε άποψη πλούσιο, σημαντικό και πρωτότυπο έργο, που τον κατέταξε στο πάνθεον των μεγάλων της ευρωπαϊκής τέχνης.

Η εκδήλωση, που οργανώθηκε από την ειδική στον Θεοτοκόπουλο Καθηγήτρια κα Μαρία Κωνσταντουδάκη-Κιτρομηλίδου, με τη βοήθεια της επίκουρης Καθηγήτριας κας Ευθυμίας Μαυρομιχάλη, θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 24 Νοεμβρίου, 17.00 - 21.00, στο αμφιθέατρο «Ά. Αργυριάδης» του κεντρικού κτηρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30).

Αυτά που μπορεί να μην ξέρουμε για τον Πάμπλο Πικάσο

O Πάμπλο Πικάσο υπήρξε ένας από τους πιο παραγωγικούς καλλιτέχνες όλων των εποχών. Η ζωή του υπήρξε το ίδιο ταραχώδης και συναρπαστική με το έργο του. Οι πίνακές του έχουν κλαπεί περισσότερες φορές από κάθε άλλον ζωγράφο, η πρώτη λέξη που είπε φημολογείται ότι ήταν... μολύβι, ενώ έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ ήταν μόλις 13 ετών. 

Μερικά πράγματα που μπορεί να μην ξέρουμε για αυτόν: 
To όνομα του περιλαμβάνει 23 λέξεις! Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Martyr Patricio Clito Ruíz y Picasso. 

Υπήρξε ένας από τους πιο παραγωγικούς καλλιτέχνες. Οι εκτιμήσεις είναι αρκετές, αλά φέρεται να έχει δημιουργήσει τουλάχιστον 20.000 πίνακες ζωγραφικής, χαρακτικά, σχέδια, γλυπτά και έργα τέχνης.

Φίλιπποι 1914 - 2014: Εκατό χρόνια ερευνών

 
Την ιστορία των ανασκαφών και των ερευνών στους Φιλίππους θα αφηγηθεί η περιοδική έκθεση με τίτλο «Φίλιπποι 1914-2014: Εκατό χρόνια ερευνών της Γαλλικής Σχολής Αθηνών»,  η οποία παρουσιάζεται στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού (ΜΒΠ).

H έκθεση - που θα παρουσιαστεί στην πτέρυγα περιοδικών εκθέσεων «Κυριάκος Κρόκος» - περιλαμβάνει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, σχέδια και μακέτες από τα αρχεία της Γαλλικής Σχολής Αθηνών, του Πανεπιστημίου της Λωζάνης και του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, που αφορούν κυρίως στις πρώτες δεκαετίες των ανασκαφών στους Φιλίππους, εστιάζοντας ιδιαίτερα στα ευρήματα βυζαντινών χρόνων.

Ο φωτογραφικός ρεαλισμός του Καραβάτζιο

Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο ή απλώς Καραβάτζιο. Καλλιτέχνης ατίθασος κι επαναστάτης, γεννήθηκε σαν σήμερα στις 29 Σεπτεμβρίου 1571. Θεωρήθηκε πρόδρομος του ρεαλισμού στη ζωγραφική. Δολοφόνος – μάλλον χωρίς πρόθεση – με τάσεις ομοφυλοφιλίας και ταραχώδη ζωή κατάφερε να συγκλονίσει την τοπική κοινωνία όπου έζησε. 

Αργότερα κατάφερε να δημιουργήσει ένα «πιστό» στη ζωγραφική του κοινό αλλά και να προσελκύσει το ενδιαφέρον πολλών επιστημόνων. Ο λόγος; Στην πρώτη περίπτωση, θα μπορούσε να είναι η περιπετειώδης ζωή του καλλιτέχνη που δημιουργεί γύρω του ένα μυστηριακό μύθο ή η μεθυστική έλξη των ίδιων των δημιουργημάτων του.

Στη δεύτερη περίπτωση, θα μπορούσε να είναι απλώς η χρήση ενός προδρόμου της φωτογραφικής μηχανής, της camera obscura (σκοτεινός θάλαμος) η οποία τον βοηθούσε να φτάσει στον απόλυτο ρεαλισμό. Οι σύγχρονοί του έβλεπαν στα έργα του «τροµερό ρεαλισµό, εκπληκτικές απεικονίσεις, που προσέλκυαν και µάγευαν το βλέµµα».  

Ένα στόμα που «έπρεπε» να κλείσει

Μέσα από τα γραπτά, τις συνεντεύξεις της, την ίδια της τη ζωή και την πορεία της προς τον προδιαγεγραμμένο θάνατό της, η ασυμβίβαστη Ρωσίδα δημοσιογράφος Άννα Πολιτκόφσκαγια, που δολοφονήθηκε για τα πιστεύω της, ζωντανεύει από την πένα του βραβευμένου σύγχρονου Ιταλού θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη Στέφανο Μασίνι.

Με τίτλο «Ανεπίδεκτη διόρθωσης», και ακολουθώντας τα ίχνη της έρευνας της πολυβραβευμένης δημοσιογράφου, το έργο - που ολοκληρώθηκε το 2007, ανέβηκε σε σημαντικά θέατρα της Ευρώπης και διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Felipe Cappa, το 2009 - παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με την υποστήριξη της Διεθνούς Αμνηστίας, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κοιλάκου, στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, από σήμερα, Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου, και κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 9 το βράδυ, για 12 παραστάσεις, έως τις 4 Νοεμβρίου. 

Mark Rothko, ο ταξιδιώτης των χρωμάτων

Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Αμερικανός ζωγράφος, λετονικής καταγωγής, Mark Rothko. Παρ' όλο που είναι κυρίως γνωστός ως «αφηρημένος εξπρεσιονιστής», το έργο του καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα της σύγχρονης ζωγραφικής, ξεκινώντας από τον εξπρεσιονισμό και το σουρεαλισμό και φτάνει μέχρι την αφηρημένη τέχνη. Όπως άλλωστε έλεγε ο ίδιος, δεν ζωγράφιζε αντικείμενα αλλά ιδέες. 

O Marcus Rothkowitz, όπως ήταν το κανονικό όνομά του, γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1903 στην ανατολική Λετονία. Έφυγε από την χώρα του σε ηλικία δέκα ετών στην Αμερική μαζί με τις δύο αδελφές του και εγκαταστάθηκαν στο Πόρτλαντ των ΗΠΑ, όπου ήδη ζούσαν οι γονείς τους.

Στον κλειστό κήπο ενός παράδοξου γλυπτού κόσμου

 
Καταγράφοντας την έρευνά του στη γλυπτική έκφραση και τη μεταφορά στον τρισδιάστατο χώρο βασικών επιτευγμάτων της ζωγραφικής του, ο εικαστικός Κωστής Γεωργίου παρουσιάζει την ατομική του έκθεση γλυπτικής «Hortus clausus», η οποία εγκαινιάζεται από τον υπουργό Πολιτισμού, κ. Πάνο Παναγιωτόπουλο, στο Μουσείο Μπενάκη, σήμερα, Τρίτη 4 Φεβρουαρίου, στις 8 το βράδυ.

Σε επιμέλεια του Μάνου Στεφανίδη, η έκθεση «Hortus clausus» (Κλειστός κήπος), που θα διαρκέσει έως τις 2 Μαρτίου,  περιλαμβάνει 25 περίπου έργα γλυπτικής,  μνημειακών διαστάσεων, σύγχρονα και παλιότερα, της τελευταίας εικοσαετίας του καλλιτέχνη, τοποθετημένα με τέτοιο θεατρικό τρόπο στο αίθριο του Μουσείου, ώστε να λειτουργούν ως μια κλειστή Εδέμ, ως ένας χώρος μαγείας για τον θεατή.

Έντβαρτ Μουνκ: «Δεν ζωγραφίζω αυτό που βλέπω, αλλά αυτό που έβλεπα»

Η Κραυγή - 1893

Στις 12 Δεκεμβρίου 1863, ήρθε στη ζωή, ο εξπρεσιονιστής ζωγράφος Έντβαρτν Μουνκ, δημιουργός της διάσημης «Κραυγής». Θεωρείται ο πρόδρομος του εξπρεσιονισμού, στα έργα του οποίου αποτυπώνεται η συναισθηματική ζωή του ανθρώπου στον έρωτα και το θάνατο.

Γεννήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας. Γιος στρατιωτικού γιατρού, έρχεται από νωρίς αντιμέτωπος με το θάνατο και την ασθένεια – η μητέρα του και η αδερφή του πέθαναν από φυματίωση. Το γεγονός αυτό επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τη συναισθηματική και νοητική του ανάπτυξη. 

Σε συνδυασμό με το φανατικό χριστιανισμό του πατέρα του, βλέπει τη ζωή του ως κυριαρχούμενη από τους «δίδυμους μαύρους αγγέλους της τρέλας και της αρρώστιας». Μετά τις σπουδές του στη μηχανική, στρέφεται στην τέχνη.

Σαν σήμερα γεννήθηκε η... «Άγια Νύχτα»

Στις 24 Δεκεμβρίου 1818, ο Γιόζεφ Μορ, έχοντας ήδη γράψει τους στίχους του γνωστότερου ίσως Χριστουγεννιάτικου τραγουδιού, της «Άγιας Νύχτας» , ζητά από τον Φραντς Γκρούμπερ να συνθέσει μία μελωδία για να συνοδεύσει το τραγούδι με την κιθάρα του.

Η «Άγια Νύχτα» τραγουδήθηκε για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα του 1818 στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο μικρό χωριό Όμπερντορφ της Αυστρίας. Η παράδοση αναφέρει πως επειδή το εκκλησιαστικό όργανο του ναού είχε καταστραφεί από τα ποντίκια, τελικά χρησιμοποιήθηκε η κιθάρα του Γκρούμπερ.

Το παραπάνω επιβεβαιώθηκε το 1995 όταν ανακαλύφθηκε μία παρτιτούρα που ανήκε στον Μορ, με τον Γκρούμπερ να υπογράφει τη σύνθεση. Στίχοι και μουσικοί όμως φαίνεται να γράφτηκαν μαζί, το 1816.

Ο ιμπρεσιονιστής Ρενουάρ

O Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ είναι ένας από τους σημαντικότερους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους. Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1841 στη Λιμόζ της Γαλλίας και πέθανε στις 3 Δεκέμβρη του 1919. Ο Ρενουάρ ήταν μεγάλος θαυμαστής της ομορφιάς, ιδιαίτερα της γυναικείας, και έχει ειπωθεί ότι «είναι ο τελευταίος εκπρόσωπος μιας παράδοσης που απορρέει από τον Ρούμπενς και τον Βαττώ».

«Το έργο τέχνης πρέπει να σε κατακυριεύει, να σε ‘τυλίγει’ γύρω του και να σε συνεπαίρνει. Είναι το μέσο με το οποίο ο καλλιτέχνης μεταφέρει το πάθος του», έχει δηλώσει ο ίδιος. Στα τρία του χρόνια, η οικογένειά του μετακόμισε στο Παρίσι. Στα επτά γράφτηκε σε καθολικό σχολείο, όπου, μεταξύ άλλων, πήρε τις βασικές γνώσεις μουσικής. Στην αρχή έδειξε εξαιρετική κλίση για τη μουσική κι ο δάσκαλός του, τον σπρώχνει σ' αυτό το δρόμο. 

Όμως, ο πατέρας του, θεωρώντας ότι θα ζούσε καλύτερα αν γινόταν τεχνίτης, αποφάσισε να σταματήσει το σχολείο και τον έβαλε μαθητευόμενο σε ένα εργαστήριο που έφτιαχνε πορσελάνες. Ο Ρενουάρ τα βράδια παρακολουθούσε μαθήματα στη Σχολή Σχεδίου και Διακόσμησης, ενώ επισκεπτόταν συχνά το Λούβρο για να μελετήσει έργα σημαντικών ζωγράφων.

Αρχιτεκτονική αποδόμηση φυσικής ενεργοποίησης

Κωνσταντίνος Πολιουδάκης, " Παιχνίδι" - 136x136cm².

Η επιστήμη της αρχιτεκτονικής ενώνεται με την τέχνη και γίνεται αντικείμενό της, στην έκθεση του αρχιτέκτονα - καλλιτέχνη Κωνσταντίνου Πολιουδάκη, με τίτλο «Τεκτονικά αρχέτυπα. Κατακόρυφες όψεις - οριζόντιες τομές», που εγκαινιάζεται στην Titanium Yiayiannos Gallery, σήμερα, Δευτέρα 22 Ιουλίου, στις 8 το βράδυ.

«Με τα έργα αυτά επιχειρείται μια επέκταση του ερευνητικού πεδίου της εικόνας από την κατακόρυφη όψη ορατών πραγμάτων στην οριζόντια τομή της ίδιας της πραγματικότητας»

σημειώνει ο Κωνσταντίνος Πολιουδάκης για την έκθεση, η οποία θα διαρκέσει έως τις 2 Αυγούστου.

«Κάθε απεικόνιση αποτελεί μια κατακόρυφη τομή στο οπτικό μας πεδίο, με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται σε ορθή προβολή αυτά που βλέπουμε γύρω μας ή που μπορούμε να φανταστούμε. Αντίθετα, μια οριζόντια τομή, όπως η κάτοψη ενός κτηρίου, μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τη δομή της ίδια της πραγματικότητας, για να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο δρούμε, κινούμαστε, σκεπτόμαστε. Πρόθεσή μας είναι να ξεσκεπάσουμε ένα μοναδικό όνειρο, που ενυπάρχει  στην υλική πραγματικότητα και που θα μπορούσε να καθορίσει ορθότερα τη ζωή μας».

Τζόρτζιο ντε Κίρικο: Ο μεταφυσικός πρόδρομος του σουρεαλισμού

Σαν σήμερα γεννήθηκε το 1888 ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο, ο ζωγράφος που διαμόρφωσε την Pittura Metafisica (Μεταφυσική Ζωγραφική). Ενσαρκώνοντας πρώτος στο έργο του τα σουρεαλιστικά «ιδεώδη», έχοντας όμως σημείο αναφοράς τον Νίτσε, υπήρξε ουσιαστικά ο πρόδρομος του Υπερρεαλισμού.

Το νεοκλασικό ύφος που υιοθέτησε μετά το 1919 και το σύνολο σχεδόν των έργων του μετά την περίοδο της Pittura Metafisica θεωρήθηκε από αρκετούς κριτικούς υποδεέστερο. Αντιθέτως, τα έργα της περιόδου 1911-1919 αναγνωρίστηκαν σημαίνοντα και ξεχωριστά στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης.

Οι  μεταφυσικοί πίνακές του εικονίζουν τα αντικείμενα αποξενωμένα από τον πραγματικό τους χώρο. Επίσης χρησιμοποιούνται συχνά κούκλες-ανδρείκελα, που έχουν στόχο να απογυμνώσουν την ανθρώπινη μορφή από το συναισθηματικό της περιεχόμενο, να τονίσουν το στοιχείο της σιωπής και να παρουσιάσουν τη ζωή σαν ένα ασήμαντο και μάταιο κουκλοθέατρο.

Ενστικτώδης υπέρβαση μυστηριακής έκφρασης

Με την αγωνία να δώσει στο φανταστικό μια αίσθηση ορατότητας, ο Γιώργος Μήλιος αναζητεί την υπέρβαση της πραγματικότητας για να αγγίξει μια άλλη πιο ελπιδοφόρα αλήθεια του κόσμου, επιχειρώντας να κατακτήσει μια μυστηριακή και πολύπλοκη δυναμική έκφρασης, μέσα από την ενστικτώδη ζωγραφική του.

Η 50άχρονη καλλιτεχνική πορεία του διακεκριμένου ζωγράφου και τέως Καθηγητή της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), Γιώργου Μήλιου, αποτυπώνεται στην έκθεση «Ζωγραφική, χαρακτική, φωτογραφία και σχέδια από το 1960 έως το 2013», που παρουσιάζεται στο Μουσείο Μπενάκη της Οδού Πειραιώς.

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ

 

Πλέκω στιχάκια με κάποιο χιούμορ μ’ αρχή και τέλος σαν τον Αίσωπο Νιώθω σαν κάτι γκομενούλες του σαράντα που πλέκαν κάλτσες για το μέτωπο 
Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου, για δες πως με κοιτάει η σπιτονοικοκυρά Κοίτα ποιοι παίρνουν τα τραγούδια μου, μωρό μου, και τα πουλάνε σαν απορρυπαντικά 
Γιατί θαρρείς ότι δεν κόβω τα μαλλιά μου γιατί φοράω σκουλαρίκια χαϊμαλιά Είμαστε αιχμάλωτοι στο σπίτι μας, μωρό μου, και πρέπει να `χουμε σαφή διακριτικά 
Μα όσο υπάρχουν απλωμένα στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών, άσπρα σεντόνια δε φοβάμαι άραγε μέχρι πότε αλήθεια θα κρατήσει αυτή η ανακωχή μεταξύ των ενοίκων.
Πλέκω στιχάκια κι έχω ένα φόβο να μη χτυπήσει το τηλέφωνο και ειν’ ο τύπος απ’ το κράτος που ελέγχει αν υπακούει το φερέφωνο 
Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου, να μην αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό Κοίτα πώς κρέμονται οι αυτόχειρες φαντάροι με τις θηλιές απ’ της σημαίας τον ιστό
Οι παλιοί μας φίλοι για πάντα φύγαν κουνώντας μαντηλάκι καλαματιανό Παίζουμε μόνοι μας στο θέατρο, μωρό μου, κι οι θεατές θα βλέπουν κάποιον τελικό