Μακιαβελική αλληλεγγύη

Το σύνθημα «αλληλεγγύη στους πρόσφυγες» σε καμιά περίπτωση δεν αναφέρεται στην έννοια της αλληλεγγύης. 

Στοχεύει στην παραπλάνηση του κοινού και στην απόκρυψη των ενόχων που ευθύνονται για τη δημιουργία και τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης.

Και ενώ στις περισσότερες χώρες τις ΕΕ εμφανίζεται ένα είδος απο-παγκοσμιοποίησης, με αφορμή το μαζικό μεταναστευτικό κύμα, στην Ελλάδα που έχει επιλεγεί να γίνει στρατόπεδο συγκέντρωσης και διαλογής μεταναστών/προσφύγων, η συστηματική προπαγάνδα διαστρέφει πλήρως τη πραγματικότητα.

Το Προτεκτοράτο των Αθηνών και η Εθνική Καταστροφή

Η Ελλάδα είναι ήδη το τρίτο προτεκτοράτο των Βρυξελλών και του Βερολίνου στη Βαλκανική Χερσόνησο, μετά τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κοσσυφοπέδιο. 

Μετά την ψήφιση του τρίτου νεο-αποικιακού μνημονίου, αλλά και την ανάδειξη της πλέον νεοφιλελεύθερης βουλής, με κυβέρνηση-και αντιπολίτευση-αποφασισμένη να υπηρετήσει τα γεωπολιτικά σχέδια της Ουάσινγκτον, του Βερολίνου και του διευθυντήριου της ΕΕ, είναι βέβαιη η πλήρης απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, η μετάλλαξη του ελληνικού κράτους σε μη ανασχέσιμου προτεκτοράτου και η εθνική καταστροφή. 

Ο J. Martin, στο άρθρο του «The Colonial Origins of the Greek Bailout», έδειξε την αποικιακή καταγωγή των προγραμμάτων "διάσωσης" της Ελλάδας, επισημαίνοντας την συνέχεια που υπάρχει ανάμεσα στις πρακτικές κυριαρχίας του κλασσικού ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και στους θεσμούς υπερεθνικής διακυβέρνησης της εποχής μας-όπως η ΕΕ-, υποστηρίζοντας ουσιαστικά την άποψη ότι οι Βρυξέλες έχουν εγκαταστήσει με την Ελλάδα μια σχέση αποικιακού επικυρίαρχου.

Η αβάσταχτη γοητεία του Ευρωπαϊσμού

Η επίκληση του ευρωπαϊσμού και της «Ευρώπης», από τα κόμματα της ελληνικής ευρωπαϊκής αριστεράς, υπήρξε ο δούρειος ίππος ώστε να αλωθούν από το νεοφιλελευθερισμό, ακυρώνοντας στην πράξη το σοσιαλδημοκρατικό τους πρόγραμμα.

Αυτή η ιστορική προδοσία δικαιολογείται με βάση ένα κατεξοχήν νεοφιλελεύθερο επιχείρημα: τα πολιτικά κόμματα - ισχυρίζονται- δεν είναι αυτοσκοπός· όταν διακυβεύονται εθνικά ζητήματα, το κόμμα πρέπει να θυσιάζεται για το έθνος!

Εν ολίγοις, τα «εθνικά ζητήματα» λύνονται με αποφάσεις που παίρνονται εκτός του δημοκρατικού παιχνιδιού της φιλελεύθερης Δημοκρατίας, αλλά και εκτός συνταγματικού πλαισίου.

Μια τέτοια θέση επιχειρεί να διασκεδάσει το γεγονός ότι τα κόμματα που ιδεολογικά θα όφειλαν να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των χαμηλών τάξεων, απροκάλυπτα, εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, παραπλανώντας τους ψηφοφόρους τους, με τη δικαιολογία ότι διακυβεύεται κάποιο σοβαρό εθνικό ζήτημα -στη προκειμένη περίπτωση η «ευρωπαϊκή πορεία» και το ευρώ.

Η Χρεοκοπία της Ευρωπαϊκής «Αριστεράς» και του ΣΥΡΙΖΑ

Οι θετικές συνέπειες της επαίσχυντης συνθηκολόγησης της κυβέρνησης με τους δανειστές είναι:
Η ανάδειξη της ιδεολογικής ένδειας και του συστημικού ρόλου της ευρωπαϊκής «αριστεράς», η αποκάλυψη του ολοκληρωτικού χαρακτήρα της ΕΕ, αλλά και η ανάδυση της γεωπολιτικής διάστασης, ως του καθοριστικού παράγοντα στα τρέχοντα πολιτικά ζητήματα. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ προγραμματικά ανήκει στο κόμμα της ευρωπαϊκής αριστεράς (ΚΕΑ) που ως ευρωπαϊκό κόμμα διαθέτει χρηματοδότηση από την ΕΕ, με σκοπό την προώθηση της «ευρωπαϊκής ιδέας». 

Σύμφωνα με το σχετικό νομικό πλαίσιο: «Ρόλος του ευρωπαϊκού κόμματος είναι να βοηθήσει στην ανάπτυξη ευρωπαϊκής πολιτικής συνείδησης εκφράζοντας τη θέληση των πολιτών».

Εδώ, η ΕΕ λογίζεται ως ένα είδος μετα-ιδεολογίας, στο πλαίσιο της οποίας, τα κόμματα που εκπροσωπούν επιμέρους ιδεολογικές προσεγγίσεις, οφείλουν να χειραγωγούν τη βούληση των πολιτών, εγγράφοντας στη συνείδησή τους την αδυνατότητα άσκησης πολιτικής εκτός της «ευρωπαϊκής» μετα-ιδεολογίας.

« Να, έφθασε ο καιρός να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή...» (Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, Κ.Π. Καβάφης)

Πανηγυρίζουν οι πολιτικοί γιατί η βουλή υπερψήφισε τα μέτρα των αποικιοκρατών  και με τις οδηγίες τους θα νομοθετήσει. 

Μαζί τους, το πλήθος των αργόσχολων που εκτρέφει η μητρόπολη της αποικίας· μαζί τους και η ανώτερη τάξη, που θα δει τα κέρδη της να αυξάνουν. 

Γιατί, το Ράιχ που διοικεί την αποικία δεν αποσκοπεί μόνο σε κέρδη απ’ τη λεηλασία αλλά και στην υποταγή του λαού στην εξουσία, ώστε να ζει λιτά με φτηνό κόστος εργασίας.

Στην αποικία ο τρόμος μιας επερχόμενης καταστροφής απλώνεται: μη τυχών το νόμισμα αλλάξει, που η μητρόπολη επέβαλε για να την ελέγχει.

Γι αυτό η κυβέρνηση που πήρε εντολή για να διώξει τους αποικιοκράτες, τελικά, συμφώνησε μαζί τους ότι πιο αυστηρά μέτρα απαιτούνται για να παραμείνει το νόμισμα στην αποικία - που τους "θεούς" της αντικατέστησε...

«…Και οι άνθρωποι λησμόνησαν όλους τους θεούς
εκτός από τοκογλυφία, λαγνεία, εξουσία», 
T. Eliot.

Το «Όχι», ο «Εθνικός Μονόδρομος» και η Μεταδημοκρατία

Μέσω μιας ακατανόητης πρόσθεσης, το «όχι» του 61.31% του ελληνικού λαού αθροίστηκε στο «ναι» του 38,69%, έτσι ώστε, στο τέλος, θριάμβευσε το «ναι» με 100%! 

Ουσιαστικά, πρόκειται για την ακύρωση του δημοψηφίσματος, αφού, με πρόσχημα την εθνική ομοψυχία και την αποφυγή διχασμού, η κυρίαρχη ερμηνεία υποστηρίζει ότι το άθροισμα του πλειοψηφικού «όχι» και του μειοψηφικού «ναι», αποτελεί επικύρωση της βούλησης του ελληνικού λαού, στο ότι η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας αποτελεί εθνικό μονόδρομο.

Με βάση αυτή την επικίνδυνη λογική, που ενώ καταργεί το περιεχόμενο της δημοκρατικής ετυμηγορίας διατηρεί την τυπική δημοκρατική διαδικασία, υποβάλλεται η ιδέα ότι σε μια κοινωνία δεν υπάρχουν συγκρουόμενα συμφέροντα, αντικρουόμενες πολιτικές και οικονομικές επιλογές και δρόμοι, με αποτέλεσμα να καταργείται σιωπηρά το κοινοβουλευτικό πολίτευμα με την εδραίωση της μεταδημοκρατίας.

Δημοψήφισμα: Η ΕΕ σε ρόλο Μεγάλου Ιεροεξεταστή

Οι ευρωκράτες, με τη χρήση σύγχρονων τεχνικών ψυχολογικού πολέμου, προσδοκούν ότι οι Έλληνες πολίτες θα συναινέσουν στην πλήρη κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας, στις δοτές κυβερνήσεις-μαριονέτες και στη λεηλασία της χώρας.

Με την αναπλαισίωση του ερωτήματος που θέτει το δημοψήφισμα -από όχι ή ναι στη συμφωνία, σε όχι ή ναι στην Ευρώπη- άθελά τους, οι δανειστές, προκάλεσαν την άνοδο ενός συνειδητού αντι-ευρωπαϊκού ρεύματος, επιτρέποντας στο μέσο Έλληνα πολίτη να ξεπεράσει το μύθο της Ευρώπης-γεγονός που προοιωνίζει εξελίξεις σε βάθος χρόνου.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, η κρισιμότητα που παρουσιάζει το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου -έχοντας τη δική του δυναμική-, βρίσκεται στο ότι έχει φέρει στην επιφάνεια τα δομικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τη μεταπολίτευση και μετά.

Γι αυτό και όσοι επιδιώκουν τα προβλήματα αυτά να βρίσκονται κάτω από το χαλί, μιλούν για διχόνοια και εθνικό διχασμό.

Ευρωπαϊκός Ολοκληρωτισμός: Η δημοκρατία ως Πραξικόπημα

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι εγχώριοι συνεργάτες των ευρωκρατών χαρακτηρίζουν το επικείμενο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ως πραξικόπημα!

Αν βέβαια μια γνήσια δημοκρατική στιγμή αποκαλείται πραξικόπημα, εύλογα, γεννιέται το ερώτημα: ένα στρατιωτικό πραξικόπημα συνιστά δημοκρατική πράξη; Φαίνεται πως για τους «Ευρωπαϊστές» ισχύει αυτή η εξίσωση.

Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι η διατύπωση τέτοιων πολιτικών θέσεων που εμπνέονται από ολοκληρωτικές πολιτικές θεωρίες, δεν προκαλεί τη δέουσα αντίδραση από τα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα, τους κοινωνικούς φορείς και τους πολίτες. 

Η άμβλυνση τής δημοκρατικής ευαισθησίας είναι ένα από τα αποτελέσματα της βιοπολιτικής των μνημονίων: για πέντε χρόνια, η νεοφιλελεύθερη ρητορική επεδίωξε τον έλεγχο του κοινωνικού νου και πράγματι, πέτυχε την εγγραφή νέων, αντιδημοκρατικών αξιών στην κοινωνική φαντασία, επιφέροντας την ανατροπή της ηγεμονίας των δημοκρατικών αξιών.

Πολιτισμικές Διαστάσεις της Νεοαποικιοκρατίας στην Ελλάδα

Η πολιτισμική αντιπαράθεση δυτικής και ανατολικής Ευρώπης είναι που καθορίζει τα κίνητρα των δανειστών έναντι της Ελλάδας, περισσότερο ή εξίσου με τους οικονομικούς και πολιτικούς λόγους.

Γι αυτό και η Ελλάδα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που δέχθηκε τη νέο-αποικιοκρατική επίθεση της ευρωατλαντικής ελίτ, όπου η λεηλασία συνδυάζεται με την πρόβα θανάτου της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας. 

Η σφοδρότητα της νέο-αποικιοκρατικής ιμπεριαλιστικής επίθεσης δε μπορεί να αποδοθεί στο σαδισμό του πιστωτή προς το χρεώστη, που απορρέει από την οικονομική σχέση εξάρτησης και που επιτρέπει στο δανειστή να βιαιοπραγεί και να εξαργυρώνει με αίμα το χρήμα που έχασε ή πιθανόν να χάσει. 

Άλλωστε, και οι ίδιοι οι δανειστές γνωρίζουν ότι είναι συνυπεύθυνοι ως προς τη δημιουργία του ελληνικού χρέους, αφού είναι αποτέλεσμα των ανισορροπιών της ευρωζώνης, της διεφθαρμένης εγκάθετης πολιτικο-οικονομικής ελίτ που βρισκόταν στην υπηρεσία των δανειστών, και των πολιτικών της ΕΚΤ που χρηματοδότησε, μέσω της κατανάλωσης, την γερμανική οικονομία.

Η Γερμανική Ευρώπη

Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι η χώρα με το πιο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη, που έχει χαρακτηρισθεί ως άντρο της αδιαφάνειας και των καρτέλ, που έχει αναγάγει την διαφθορά ξένων αξιωματούχων σε τέχνη, έχει καταστεί ο κήρυκας της νεοφιλελεύθερης ηθικής και ο δεσμοφύλακας των απείθαρχων δημοσιονομικά χωρών της ευρωζώνης.

Σε πολλά δημοσιεύματα, η στάση της Γερμανίας -και ιδιαίτερα η οικονομική πολιτική των πλεονασμάτων, σε βάρος των εταίρων της, αλλά και της γερμανικής εργατικής τάξης-, γίνεται λόγος για ένα τέταρτο Ράιχ, που το διακρίνει η συνέχεια με το μακιαβελισμό του Βίσμαρκ και την επεκτατική πολιτική του Χίτλερ. 

Ωστόσο, η γερμανική ιδεολογική, οικονομική και πολιτική κυριαρχία στην ΕΕ είναι αποτέλεσμα της «Συναίνεσης του Βερολίνου», με βάση την οποία, οι ευρωπαϊκοί εθνικοί καπιταλισμοί ευελπιστούν ότι η επέκταση του γερμανικού καπιταλιστικού μοντέλου (Κοινωνική Οικονομία της Αγοράς) - με την υποτίμηση της εργασίας, την αντικατάσταση του κράτους πρόνοιας από ένα δίχτυ ασφαλείας και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών -, θα επιτρέψει την επιστροφή της κερδοφορίας του κεφαλαίου και την ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας στα πλαίσια του γεωοικονομικού ανταγωνισμού. 

Άλλα 20 είδη μεταλλαγμένων ενέκρινε η Ε.Ε.

Την έγκρισή της για την εισαγωγή και κυκλοφορία 10 γενετικά τροποποιημένων οργανισμών έδωσε σήμερα η Ε.Ε., αλλάζοντας την απόφαση που είχε πάρει πέρυσι για απαγόρευση εισαγωγής τους. Ανανέωσε επίσης την άδεια για άλλους 10 που ήδη κυκλοφορούν στα κράτη-μέλη.

Πρόκειται για προϊόντα της αμερικανικής πολυεθνικής Monsanto -πολλές ποικιλίες σόγιας, αραβοσίτου, ελαιοκράμβης και βαμβακιού- βρίσκονται μεταξύ των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών που εγκρίθηκαν, διευκρινίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ανακοίνωσή της. Τα υπόλοιπα είναι προϊόντα της αμερικανικής εταιρείας Dupont και των γερμανικών ομίλων Bayer και BASF.

Η έγκριση αυτών των οργανισμών «τελούσε υπό αναστολή», καθώς τα κράτη μέλη δεν είχαν επιτύχει να συμπήξουν μια πλειοψηφία υπέρ ή κατά της κυκλοφορίας τους στην αγορά. Η έγκρισή τους ισχύει άμεσα και για 10 χρόνια.

Αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εγκρίνουν την μεταρρύθμιση που παρουσιάστηκε την Τετάρτη, θα μπορούν να απαγορεύουν τη χρήση των γενετικά τροποποιημένων αυτών οργανισμών στο έδαφός τους.

Το Παρακράτος των Βρυξελλών

Οι εκβιασμοί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προς τις απείθαρχες χώρες της ευρωζώνης που δεν τηρούν ή προτίθενται να μην τηρήσουν το γράμμα των ευρωπαϊκών συνθηκών, επιβεβαιώνουν την κοινή διαπίστωση της κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου στο υπερεθνικό μόρφωμα της ΕΕ.

Ο A. Woods, διατυπώνει το γεγονός αυτό με γλαφυρό τρόπο: «…οι μέθοδοι - που χρησιμοποιούν οι τραπεζίτες για να εκβιάσουν τις κοινωνίες - είναι ουσιαστικά ίδιες με εκείνες της μαφίας που εκβιάζουν για να πάρουν χρήμα. Η μόνη διαφορά είναι ότι η μαφία απευθύνει απειλές σε βάρος προσώπων ή επιχειρήσεων, ενώ οι τραπεζίτες απειλούν ολόκληρα έθνη ή τις κυβερνήσεις τους».

Βέβαια, είναι παραπλανητικό να χρησιμοποιούνται εθνικοί όροι για την οικονομική σχέση Ε.Κ.Τ. και Ελλάδας επί του προκειμένου. Διότι τι είδους εκβιασμός είναι αυτός, όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις - και οι κοινωνικές τάξεις που τις στηρίζουν - έχουν αποδεχθεί τους όρους των ευρωπαϊκών συνθηκών ή τουλάχιστον, όπως η σημερινή κυβέρνηση, το νομισματικό καθεστώς της ΟΝΕ. Πως είναι δυνατόν να εκβιάζεται όποιος αποδέχεται ένα συμβόλαιο θανάτου για τον εαυτό του.

Οι εικόνες που «σόκαραν» τη Φρανκφούρτη

Τα επεισόδια που «σόκαραν την Φρανκφούρτη» είναι πρώτο θέμα σήμερα στην πλειοψηφία του γερμανικού Τύπου. Κι αυτό γιατί «ομάδες» που δρουν στο περιθώριο διαδηλώσεων με «καλυμμένα πρόσωπα» δεν είναι θέαμα στο οποίο η Γερμανία είναι συνηθισμένη. Το ίδιο ασυνήθιστες είναι στη Γερμανία οι μάχες σώμα με σώμα, διαδηλωτών και αστυνομίας, τα περιπολικά που καίγονται και τα οδοφράγματα.

Η χώρα τις περισσότερες φορές καυτηριάζει αυτού του είδους τα περιστατικά όταν συμβαίνουν στο εξωτερικό και κυρίως στο Νότο. Χθες κατά τη διάρκεια των αντικαπιταλιστικών διαδηλώσεων με αφορμή τα εγκαίνια του νέου Πύργου της ΕΚΤ τα έζησε στο πετσί της. 

Χρέος: Ενοχή και Τιμωρία

Το χρέος, στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής διακυβέρνησης, αποκτά ένα πρόσθετο περιεχόμενο, εκτός από το να εξαρτά και να υποτάσσει το δανειολήπτη στις οικονομικές απαιτήσεις του πιστωτή: γίνεται το απόλυτο εργαλείο χειραγώγησης, μέσω του οποίου, ο πιστωτής προσβλέπει στον απόλυτο έλεγχο της ζωής του ένοχου και άσωτου, στην τιμωρία και την επανακατασκευή του. Γι αυτό, η κατασκευή του χρεώστη και του χρέους αποτελούν αναγκαία στοιχεία της σύγχρονης κυριαρχίας.

Η καταναγκαστική σχέση πιστωτή και χρεώστη βρίσκει εφαρμογή τόσο στις δοσοληψίες μεταξύ μεμονωμένων ατόμων όσο και κρατών και συνάδει με την ηθική του ανταγωνισμού: ο ανταγωνισμός, ως εφαρμογή της φυσικής επιλογής στο κοινωνικό πεδίο, σημαίνει ότι ο ισχυρότερος, ο πιο έξυπνος και ορθολογικός, κυριαρχεί, επιτυγχάνοντας τη μεγιστοποίηση του προσωπικού του συμφέροντος ή της ομάδας του. 

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο χαμένος, ο αδύναμος και ένοχος, αυτός που αδυνατεί να σκεφτεί επιχειρηματικά και γι αυτό είναι υπεύθυνος της μοίρας του, όσο και άξιος τιμωρίας και αναμόρφωσης από τον επιτυχημένο.

Η λογική του ανταγωνισμού νομιμοποιεί την ανισότητα, τη βία και το ρατσισμό, όπως και μια κοινωνία αρπακτικών που στηρίζεται στο δίκιο του ισχυρού. Βρισκόμαστε στον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης ρητορικής, έτσι όπως αυτή εκπορεύεται από το κάστρο του ορντοφιλελευθερισμού, τη Γερμανία, όσο και από τους γραφειοκράτες των Βρυξελών.

Frankfurter Rundschau: Ορθώς η Ελλάδα διεκδικεί το κατοχικό δάνειο

Καταιγισμός δημοσιευμάτων στον γερμανόφωνο Τύπο για την πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει ενδεχομένως στην κατάσχεση γερμανικής δημόσιας περιουσίας στην Ελλάδα. Σε γενικές γραμμές οι γερμανόφωνες εφημερίδες κρατούν πιο ψύχραιμη στάση από τη γερμανική κυβέρνηση, με ορισμένες από αυτές να αναγνωρίζουν ως δίκαιες τις διεκδικήσεις της Αθήνας.

Η Süddeutsche Zeitung σχολιάζει: «Το θέμα της ενοχής δεν συζητείται. Οι Γερμανοί κατακτητές έκαναν φρικτά εγκλήματα στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι στο οποίο δεν δίνεται συχνά αρκετή προσοχή στη Γερμανία. Η ελληνική κυβέρνηση κάνει λόγο και πάλι για επανορθώσεις ύψους 300 δισ. ευρώ και μιλάει για κατασχέσεις. Με τον τρόπο αυτό ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θέλει να θέσει υπό πίεση την γερμανική κυβέρνηση ώστε αυτή να συμφωνήσει στη διαμάχη γύρω από την πολιτική διάσωσης».

Ανεξάρτητα από αυτή την προφανή πρόθεση, σημειώνει η SZ, παραμένει το ερώτημα αν η Γερμανία πρέπει να πληρώσει για το παλιό χρέος. Το Βερολίνο επικαλούμενο καλά νομικά επιχειρήματα απαντά «όχι». Όπως αναφέρει η εφημερίδα, το σύμφωνο «2+4» και η Χάρτα των Παρισίων για μια νέα Ευρώπη του 1990 συμπεριλαμβάνουν μια τελική ρύθμιση και αποκλείουν απαιτήσεις για αποζημιώσεις.

Ρήξη με τους Ευρωκράτες: Η Μόνη Διέξοδος

Η απεχθής «αλληλεγγύη» των εταίρων-πιστωτών απαιτεί, με εκβιασμούς νεο-αποικιακού τύπου, περεταίρω λιτότητα και εσωτερική υποτίμηση μέσω της μηχανής του χρέους· κάτι που ήταν και είναι αναμενόμενο, αφού η χώρα, χωρίς εθνικό νόμισμα το οποίο θα μπορούσε να υποτιμηθεί στις συναλλαγματικές αγορές, αναπόφευκτα, θα υποστεί εσωτερική υποτίμηση, όπως και γενικότερα ο ευρωπαϊκός νότος.

Όμως, οι οικονομικοί στόχοι που θέτει η ΕΕ -και που κατά κοινή ομολογία βαθαίνουν την ύφεση και προκαλούν αποπληθωρισμό -συνδέονται με πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες: στρατηγικός στόχος της ευρωπαϊκής ελίτ-όπως περιγράφεται στην στρατηγική «Ευρώπη 2020» - είναι η κινεζοποίηση του ευρωπαϊκού νότου με μεγαλύτερες μειώσεις μισθών, αύξηση της ανεργίας, απαξίωση των κεφαλαίων και αρπαγή σε εξευτελιστικές τιμές του εθνικού πλούτου της χώρας. 

Για να επιτευχθεί μάλιστα η «ανάπτυξη» (η αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού), προβλέπεται ότι η «δημιουργική καταστροφή» πρέπει να διαρκέσει τουλάχιστον μια δεκαετία. Με βάση τη νέα «Συναίνεση του Βερολίνου», ο συνασπισμός των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων έχει επιδοθεί σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ενάντια στις λαϊκές τάξεις, όχι μόνο του ευρωπαϊκού νότου αλλά και του ίδιου του βορρά. 

Για τη Συμφωνία Παράτασης του Μνημονίου και το ΣΥΡΙΖΑ

Μετά την απεχθή συμφωνία με τους δανειστές, η λίστα των μεταρρυθμίσεων που υποβλήθηκε από την ελλ. Κυβέρνηση στο Eurogroup, έρχεται να αποδείξει την παράταση του μνημονιακού προγράμματος και τη στροφή 180 μοιρών που συντελέστηκε μεταξύ των προεκλογικών υποσχέσεων και των μετεκλογικών πολιτικών της κυβέρνησης.

Αυτά άλλωστε επιβεβαιώνει ο γερμανός ΥΠΟΙΚ, προσθέτοντας ότι «Δεν θα δοθεί ούτε ένα σεντ προκαταβολικά αν δεν τηρηθούν κατά γράμμα οι όροι του τρέχοντος προγράμματος».

Η κυβέρνηση καλείται να υλοποιήσει το καταστροφικό μνημονιακό πρόγραμμα σε διάστημα τεσσάρων μηνών, δηλαδή, με μια ένταση που δεν επέδειξε ούτε η παρελθούσα συγκυβέρνηση που είχε ενστερνισθεί το πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης. 

Φράσεις όπως: «με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης», που αναφέρονται για τις συλλογικές συμβάσεις, μπορεί να δηλώνουν την πρόθεση της κυβέρνησης να εφαρμόσει έναν εξανθρωπισμένο νεοφιλελευθερισμό, αλλά κάτι τέτοιο είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο.

Και τίθεται το ερώτημα -αν η κυβέρνηση αντέξει- με τι δυνάμεις θα συντελεστεί ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης όταν η οικονομία θα έχει βυθισθεί χειρότερα στην ύφεση, το χρέος θα έχει ξεπεράσει το 200% και η κοινωνία θα έχει διαλυθεί ακόμα περισσότερο; 

Και φυσικά, είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι η υπερεθνική ευρωπαϊκή ελίτ θα περιορίσει τις ορέξεις της στα τωρινά μέτρα, όταν στοχεύει-εκτός των άλλων- στην πάμφθηνη εξαγορά των ασημικών της χώρας: ώστε το τρίτο μνημόνιο είναι προ των πυλών.

Συμφωνία Πολιτικής Αυτοκτονίας

Η συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές στο Eurogroup της 20/2, δεν αποτελεί μόνο θρίαμβο των δανειστών και ταπεινωτική ήττα-υποταγή της ελληνικής πλευράς. Επιπλέον, σηματοδοτεί την ήττα της ευρωπαϊκής αριστεράς, που λόγω των ιδεοληψιών της αδυνατεί να εκπροσωπήσει τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό και το συνακόλουθο πατριωτισμό που γεννά το ολοκληρωτικό μόρφωμα της ΕΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση διάψευσε και πρόδωσε τους ψηφοφόρους που τη στήριξαν, όσο και τα ευρωπαϊκά κινήματα αλληλεγγύης, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει υπογράψει την πολιτική του αυτοκτονία, αφού η απεμπόληση της αντιμνημονιακής ρητορικής και του σοσιαλδημοκρατικού λόγου του, θα οδηγήσει τα ριζοσπαστικοποιημένα και πατριωτικά ενεργοποιημένα κοινωνικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας σε αναζήτηση άλλου πολιτικού φορέα για την πολιτική τους εκπροσώπηση. 

Το κείμενο της συμφωνίας αναφέρεται στην «παράταση της Master Financial Assistance Agreement (MFFA)», στην αξιολόγηση από τους «θεσμούς» (ευφημισμός της τρόικας), στα κεφάλαια του ΤΧΣ που είναι διαθέσιμα μόνο μετά από μια επιτυχή αξιολόγηση και αποκλειστικά για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, στην ευρύτερη διαδικασία μεταρρυθμίσεων, στη δέσμευση για εκπλήρωση των υποχρεώσεων ως προς τους δανειστές, στη διασφάλιση πρωτογενών πλεονασμάτων (όπως ορίστηκαν το 2012), αλλά και στη δέσμευση για μη κατάργηση μνημονιακών μέτρων, όσο και αποφυγή μονομερών ενεργειών που θα απόκλιναν από τους μνημονιακούς στόχους.

Κρούγκμαν: Δεν επιλύθηκε τίποτα ουσιαστικό στο Eurogroup

Τίποτα ουσιαστικό δεν επιλύθηκε τονίζει ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του με τίτλο «Δελφικό διάβημα», με το οποίο σχολιάζει τη συμφωνία στο Eurogroup.

Γράφει στην αρχή του κειμένου του στους New York Times:
«Εντάξει, έχουμε μία συμφωνία για την Ελλάδα, αλλά ως προς τι; Έχουμε τέσσερις μήνες ακόμη χρηματοδότησης, καθώς και ό,τι μοιάζει με μια συμφωνία να μη δεσμευθεί η Ελλάδα σε δημοσιονομικούς στόχους για την ώρα, υπό τον κίνδυνο της πιθανής επιδείνωσης της δημοσιονομικής κατάστασης. Το ερώτημα είναι τι συμβαδίζει με αυτό;».

Στη συνέχεια, ο κ. Κρούγκμαν υποστηρίζει ότι «η Ελλάδα μοιάζει να έχει υποχωρήσει αρκετά στα λόγια: όσα αναφέρονται για τη δημοσιονομική προσαρμογή έχουν γυρίσει στη γραμμή του Eurogroupτου Νοεμβρίου 2012, κάτι που η Γερμανία μπορεί να ισχυριστεί ότι αποτελεί δέσμευση για τη διατήρηση του στόχου πρωτογενούς πλεονάσματος στο 4,5%. Αλλά, προφανώς η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι η συμφωνία προσφέρει νέα ευελιξία, πράγμα που σημαίνει ότι θα ισχυριστεί πως δεν έχει συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο».

Μπροστά στο eurogroup: Υπό το βλέμμα του Λούθηρου…

Ο πρωθυπουργός στις προγραμματικές δηλώσεις δεν έκανε πίσω σπιθαμή για να μαλακώσει το ψυχρό κι εχθρικό βλέμμα των εταίρων με το οποίο θα τον υποδεχθούν στο έκτακτο eurogroup. 

Η τακτική του «όλον ή ουδέν» με την άρνηση της παράτασης του προγράμματος και την υλοποίηση μόνο των προεκλογικών δεσμεύσεων αντί αυτών της ολοκλήρωσης του μνημονίου, αλλά και η τακτική του αιφνιδιασμού με την διεκδίκηση του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων, έδωσε το στίγμα της στάσης που θα ακολουθήσει η ελληνική κυβέρνηση στις Βρυξέλλες.

Αυτή η διαπραγματευτική στάση έχει για στήριγμα την πρόσφατη λαϊκή εντολή της 25/1 και επιπλέον τον συμβολισμό ενός δημοκρατικού crash-test στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων στην Ευρώπη.

Είναι φυσικό η Γερμανία να έχει ήδη επεξεργαστεί και αποτιμήσει σενάρια τόσο συνδιαλλαγής με την χώρα μας, όσο και Grexit. Μπροστά στην ελληνική αποφασιστικότητα το πιο πιθανό είναι να προασπίσει το γόητρο και την πολιτική της και να αρνηθεί το αίτημα για πρόγραμμα-γέφυρα.