Και για άλλη μια φορά εξαντλούνται τα χρονικά περιθώρια. Στα άκρα οι
διαπραγματεύσεις. Με την απειλή της πτώχευσης να κάνει βόλτα έξω από την
πόρτα μας για να βρει την ευκαιρία να περάσει και να παραλάβει ό,τι
έχει απομείνει εντός, μετά τη σκληρή λιτότητα των δύο χρόνων.
Πίεση χρονική και ψυχολογική.
Οιωνός καθόλου ευχάριστος για την πορεία
και το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων. Φοβόμαστε ότι κάποιος θα πάει
αδιάβαστος στις εξετάσεις, κάποιος δεν θα έχει πολύ χρόνο να κατανοήσει
τι υπογράφει, ένας τρίτος θα ισχυριστεί ότι έκανε απλώς το καθήκον του
προς την πατρίδα...
Ολα αυτά εμείς δεν θα τα μάθουμε παρά μόνο αρκετά μετά τη σύναψη του
δεσμευτικού συμβολαίου όταν κάποιοι θα προσέλθουν περίλυποι και
μετανοημένοι στον «ιερό βωμό» ενός τηλεοπτικού παραθύρου με σκοπό να
επαναδιεκδικήσουν την ψήφο μας -ή κάτι τέτοιο- που θα τους επιτρέψει να
ξανασταθούν απέναντι σε κρίσιμες αποφάσεις με την ίδια ελαφρότητα -στην
καλύτερη περίπτωση- ή ιδιοτελή υστεροβουλία στη χειρότερη.

