Τους
ευχαριστούμε όλους...!
Τον κ. Σαμαρά που επιτέλους μας έλυσε την απορία
και καταλάβαμε πως εννοεί τα περί διαπραγμάτευσης και διαφορετικής
συνταγής. Τον κ. Καρατζαφέρη που λάκισε άτακτα και ετεροχρονισμένα όταν
τα νύχια της Χρυσής Αυγής του γαργάλισαν τον εθνικισμό. Τον κ.
Παπανδρέου που παρέμεινε μέχρι τέλους πιστός στην κενολογία και την
αναξιοπιστία. Τον κ. Παπαδήμο που με τη μεταλλική φωνούλα του δεν μας
απάντησε ακόμη αν πράγματι κράτησε κενή για 13 χρόνια μια πανεπιστημιακή
θέση για να καβατζώσει ακόμη μια συνταξούλα...
Όπως
ευχαριστούμε αναδρομικά και όλο εκείνο το πολιτικό και φίλα προσκείμενο
προσωπικό της χώρας που αυτές τις στιγμές παλεύει να κρατηθεί όρθιο στο
κατάστρωμα καθώς η πλώρη έχει πάρει την τελική της κλίση. Και
καταλαβαίνουμε την αγωνία τους καθώς όλα γύρω τους κυλούν και γέρνουν.
Αλλά δεν μας θλίβουν οι βουτιές απελπισίας που ρίχνουν στο κενό.
Πραγματικά
και χωρίς καμία ειρωνική διάθεση τους ευχαριστούμε όλους. Διότι τώρα
ελάχιστοι πια είναι οι πολίτες που δεν έχουν βαθιά συνειδητοποιήσει ότι
στην ουσία, για αυτούς και το μέλλον τους, τα κομματικά γραφεία ήταν και
είναι άδεια, το Μέγαρο Μαξίμου ήταν και είναι άδειο, η Βουλή ήταν και
είναι άδεια.
Ότι σήμερα είμαστε μόνοι απέναντι στην παράλογη βία μιας
γερμανοκρατούμενης Ευρώπης η οποία εκδικείται στα σώματα και τις ψυχές
μας τα σειριακά και ατιμώρητα εγκλήματα του πολιτικού μας συστήματος και
των tale quale εκπροσώπων, υποστηρικτών και φίλων του. Και αυτήν τη
«μοναξιά» πρέπει να τη διαχειριστούμε με αυτογνωσία και τόλμη για να
επιβιώσουμε και να προχωρήσουμε.

