«Αυτούς που μας έφεραν έως εδώ ποιος θα τους δικάσει. Χωρίς εργασία. Χωρίς σύνταξη. Χωρίς μέλον για τα παιδιά μου(παιδιά μας)»
ήταν το ιδιόχειρο πολιτικό στίγμα του συμπολίτη μας που αφαίρεσε τη ζωή
του πριν λίγο καιρό στην Εύβοια.
Αιχμές για την ατιμωρησία, την
ανεργία, την αμφισβήτηση της κοινωνικής πρόνοιας, την έλλειψη προοπτικής
για τους νέους. Όμοιες πολιτικές αιχμές επαναλαμβάνονται με πιο έντονο
και διεξοδικό τρόπο στο σημείωμα του Δημήτρη Χριστούλα, που γράφει για «κατοχική κυβέρνηση» , για «αξιοπρεπές τέλος» αντί της μη δυνατής, λόγω ηλικίας, «δυναμικής αντίδρασης».
Η υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας «πριν αρχίσω να ψάχνω σκουπίδια για τη διατροφή μου» και η πίστη ότι «οι νέοι χωρίς μέλλον»
θα φέρουν την κάθαρση στην ατιμώρητη πολιτική βία των κυβερνητών,
αλληλοσυμπληρώνουν την άμεση πολιτική αναφορά των πράξεων των δύο
συμπολιτών μας...
