Το μεγαλύτερο λάθος του Αϊνστάιν, όπως ο ίδιος
παραδέχθηκε σε μια συνομιλία που είχε με τον George Gamow, ήταν η
εισαγωγή κατά το 1917 μιας κοσμολογικής σταθεράς Λ στις εξισώσεις της
γενικής σχετικότητας. Ο λόγος που το έκανε ήταν γιατί την εποχή εκείνη
οι φυσικοί πίστευαν ότι το σύμπαν ήταν στατικό, ενώ οι εξισώσεις
οδηγούσαν τον Αϊνστάιν σε ένα μεταβαλλόμενο σύμπαν.
Τα λάθη που γίνονται από τους κορυφαίους επιστήμονες
βοηθούν εν συνεχεία άλλους να κατανοήσουν τι συνέβαινε στην εποχή
εκείνη, πολύ περισσότερο από τις επιτυχίες τους. Και όταν το 1917
τελείωσε με τη Γενική Σχετικότητα ο Αϊνστάιν προσπάθησε να κάνει μια
εκτίμηση της χωροχρονικής δομής ολόκληρου του σύμπαντος. Τότε ήταν που
αντιμετώπισε το μεγάλο πρόβλημα.
Ο Αϊνστάιν υπέθετε ότι όταν υπολογιστεί
η μέση πυκνότητα, το σύμπαν είναι ομοιόμορφο και ουσιαστικά στατικό
αλλά οι εξισώσεις της γενικής σχετικότητας δεν φάνηκαν να επιτρέπουν μια
λύση για ένα σύμπαν ανεξάρτητο του χρόνου με μία ομοιόμορφη κατανομή
της ύλης. Έτσι τροποποίησε τις εξισώσεις πεδίου του Alexander Friedmann, βάζοντας ένα νέο όρο σε αυτές που περιλάμβανε αυτό που ονόμασε κοσμολογική σταθερά Λ.