Σε μια μεταβατική εποχή που πολλοί υποστηρίζουν ότι από το Μάαστριχτ και μετά η ηγεσία της Ευρώπης και της Ευρωζώνης πήρε τη ζωή της λάθος - κι ακόμη δεν άλλαξε ζωή - και που οι εναλλακτικές πολιτικές προτάσεις προσκρούουν η μία μετά την άλλη σε χρηματοπιστωτικές και τραπεζικές Συμπληγάδες, αναδεικνύεται η ανάγκη για έναν αγώνα που θα αποτρέπει την υπέρβαση κόκκινων γραμμών για τη βιωσιμότητα της κοινωνίας και θα διεκδικεί αλλαγές για την αναδόμηση του δημοκρατικού κράτους.
Ένας αγώνας που
θα έχει τη δυναμική να αντισταθμίζει τη βία του οικονομικού πολέμου,
που καθορίζουν οι ανεξέλεγκτες αγορές δοκιμάζοντας τις αντοχές των
δημοκρατικών κατακτήσεων και πολιτευμάτων. Ένας αγώνας που σε κάθε χώρα
θα διεξάγεται σύμφωνα με τις ιδιομορφίες της, αφού ούτως ή άλλως οι
αφορμές της κρίσης δεν είναι παντού οι ίδιες, αλλά όμως θα συγκλίνει,
είτε με συντηρητικό-διαχειριστικό είτε ριζοσπαστικό -ανατρεπτικό τρόπο,
στο στόχο να αμβλύνει τις συνέπειες της ύφεσης στον πληθυσμό, να
αποτρέπει χειρότερες εκτροπές και κυρίως να «εκβιάζει» προς την
ανάπτυξη.

